- Missatges: 648
- Gràcies rebudes: 1
Cuando nuestros padres envejecen
- Los_Pacos
- Fora de línea
- Membre de l'elit
-
El día que me veas mayor y ya no sea yo, ten paciencia e intenta enterderme.
Cuando, comiendo, me ensucie; cuando no pueda vestirme: ten paciencia, recuerda las horas que pasé enseñándotelo.
Si cuando hablo contigo, repito las mismas cosas mil y una veces, no me interrumpas y escúchame.
Cuando eras pequeño, a la hora de dormir, te tuve que explicar mil y una veces el mismo cuento hasta que te entraba el sueño.
No me avergüences cuando no quiera ducharme, ni me riñas; recuerda cuando tenía que perseguirte y las mil excusas que inventaba para que quisieras bañarte.
Cuando veas mi ignorancia sobre las nuevas tecnologías, te pido que me des el tiempo necesario y no me mires con tu sonrisa burlona.
Te enseñé a hacer tantas cosas… comer bien, vestirte… y como afrontar la vida; muchas cosas son producto del esfuerzo y la perseverancia de los dos.
Cuando en algún momento pierda la memoria o el hilo de nuestra conversación, dame el tiempo necesario para recordar; y si no puedo hacerlo, no te pongas nervioso, seguramente lo más importante no era mi conversación y lo único que quería era estar contigo y que me escucharas.
Si alguna vez no quiero comer, no me obligues; conozco bien cuando lo necesito y cuando no.
Cuando mis piernas cansadas no me dejen caminar, dame tu mano amiga de la misma manera en que yo lo hice cuando tu diste tus primeros pasos.
Y cuando algún día te diga que ya no quiero vivir, que quiero morir, no te enfades; algún día entenderás que esto no tiene nada que ver contigo, ni con tu amor, ni con el mío.
Intenta entender que a mi edad ya no se vive, sino que se sobrevive.
Algún día descubrirás que, pese a mis errores, siempre quise lo mejor para ti y que intenté preparar el camino que tu debías hacer.
No debes sentirte triste, enfadado o impotente por verme de esta manera.
Debes estar a mi lado; intenta comprenderme y ayúdame como yo lo hice cuando tú empezaste a vivir.
Ahora te toca a ti acompañarme en mi duro caminar.
Ayúdame a acabar mi camino, con amor y paciencia.
Yo te pagaré con una sonrisa y con el inmenso amor que siempre te he tenido.
Te quiero hijo.
Tu padre, tu madre, tus abuelos…
(me lo han enviado, pero es la pura realidad.
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- Los_Pacos
- Fora de línea
- Membre de l'elit
-
- Missatges: 648
- Gràcies rebudes: 1
será porque mi madre ya es muy mayor, y a veces pierdo la paciencia con
ella pero luego me doy cuenta de que ya no es la joven que era.
Paqui. :oops:
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- Pepeypilar
- Fora de línea
- Membre senior
-
- Missatges: 86
- Gràcies rebudes: 0
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- Tonio
- Fora de línea
- Membre platí
-
- Missatges: 1226
- Gràcies rebudes: 19
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- Jofranc
- Fora de línea
- Membre de l'elit
-
- Missatges: 989
- Gràcies rebudes: 5
No hi ha mes veritat que la que has explicat
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- Karmai
- Fora de línea
- Membre expert
-
- Missatges: 101
- Gràcies rebudes: 0
Yo también estoy especialmente sensible, pues mi "iaia" está en esa fase (92 primaveras) y te entiendo perfectamente.
Un abrazo
Maite
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- Tiramillas
- Fora de línea
- Membre platí
-
- Missatges: 1280
- Gràcies rebudes: 5
PAQUI... MUCHISIMAS GRACIAS!!!!!
Un besazo de todo corazón!!!
Mª José
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- Jave4
- Fora de línea
- Membre expert
-
- Missatges: 142
- Gràcies rebudes: 1
A veces es necesario leer cosas como la que has escrito para ponernos a pensar ... siempre pensamos cuando ya es demasiado tarde.
Gracias por hacer esta reflexión
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- taulai
- Fora de línea
- Membre expert
-
- Missatges: 225
- Gràcies rebudes: 1
Esto no es un tocho, es un buen sermón de los que llegan al corazón, de los que llenan, de los que nos dan nuestros mayores (padres, abuelos, tios), los mejores, los que no se olvidan, los que nos hacen reflexionar, los cargados de experiencia y razón.
Paqui ahplau
Amparo o Jose o Paco
Un amigo es como la sangre que acude a la herida sin llamarla.
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- verdi
- Fora de línea
- Nou membre
-
- Missatges: 19
- Gràcies rebudes: 0
Un saludo
AC ¿Que es un hombre sin sueños? Si buscas resultados distintos no hagas siempre lo mismo.
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- Jepi
- Fora de línea
- Membre platí
-
- Missatges: 3006
- Gràcies rebudes: 14
Una abraçada.
salutacions.
... si vens amb mi,no hem demanis un camí planell,ni estels d'argent,ni un demà ple de promeses ,sols, un poc de sort ,i que la vida ens doni un camí ben llarg...
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- merce67
- Fora de línea
- Membre platí
-
- Missatges: 1075
- Gràcies rebudes: 21
Un beso,
Mercè
Mercè & Cia.
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- Ross
- Fora de línea
- Membre expert
-
- Missatges: 444
- Gràcies rebudes: 2
Morir es como dormir, pero sin levantarse a hacer pis.¿Que haria yo sin mi?
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- Bitxitos
- Fora de línea
- Membre de l'elit
-
- Missatges: 730
- Gràcies rebudes: 0
Realmente es lo que vivimos con mi abuelo, que acabó con demencia senil, por suerte a mi abuela lo único que le fallan son las piernas.
Desgraciadamente no lo podré vivir con mis padres, pués ya hace años que nos dejaron.
Un abrazo
Jordi
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- Los_Pacos
- Fora de línea
- Membre de l'elit
-
- Missatges: 648
- Gràcies rebudes: 1
A mí me lo han enviado y me ha parecido tan bonito
que he querido compartirlo con todos vosotros.
cuando lo he leido me ha tocado la fibra sensible,
será por que lo estoy viviendo con mi madre.
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- Carles.cat
- Fora de línea
- Membre platí
-
- Missatges: 1248
- Gràcies rebudes: 1
A tots ens han donat el dó de la paciència, el que potser no sabem com mesurar-la per que no s'esgoti ràpit, però que en cal molta per saber conviure amb els nostres grans, sí!!!
Com deia en Serrat, ara que encara tinc força i no tinc l'anima morta, cal pensar que algun dia arribarà a no ser així, llavors, ja serà massa tard per entendre i compendre certes actituds de les persones grans que tenim al nostre voltant (avis, pares, tiets, veïns.....), que en el fons per a mí, per la seva saviesa de la vida les hauríem d'anomenar GRANS PERSONES!!!.
Per això, mentre el temps ens deixi, gaudim-ne d'ells
Gràcies Paqui ahplau
Una abraçada
No hi ha camí per la pau, la pau es el camí.(Mahatma Gandhi)
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- arizona
- Fora de línea
- Membre de l'elit
-
- Missatges: 621
- Gràcies rebudes: 0
Una abraçada a tots...
Muy buena reflexion paqui.
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- Didi
- Nou membre
-
- Gràcies rebudes: 0
Gracias por compartirlo con nosotros
Saludos de Paqui
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.
- mesquiu
- Fora de línea
- Membre senior
-
- Els nostres viatges a:
Please Entrada or Crear compte to join the conversation.